czwartek, 27 lipca 2017

Czas pokaże

Książa "Tragedia narodu. Rewolucja rosyjska 1891-1924" autorstwa Orlando Figesa oparta jest na dość ciekawym założeniu, że okres rewolucyjnej zawieruchy miał swe źródło znacznie wcześniej niż się z pozoru wydaje. Miała ona zdaniem autora swe źródło w początku ostatniej dekady XIX, kiedy wielka susza doprowadziła do społecznych niepokojów, a wszelkiego rodzaju postępowe ideologie były tylko pochodną powoli rozsadzającą mury imperium. Jak zwykle zaczęło się od stworzenia języka rewolty, ducha rozłamu, który musiał w końcu przynieść tragiczny w skutkach efekt. Rewolucja zdaniem Figesa kończy się stworzeniem wszelkich instytucji stalinowskiego aparatu i stłumienia resztek wewnętrznego buntu bez względu na to, czy miał on carski, demokratyczno - masoński czy trockistowski charakter. To, że de facto państwo Stalina było aberracją idei marksistowskiej rezolucji to także inna sprawa.
PRL był pośrednim następstwem rosyjskiej rewolucji skutkującej także diametralną odmianą naszej struktury społecznej polegającej na wyrżnięciu lub wypędzeniu danych naturalnych elit. Dla osób wtajemniczonych w historię na poziomie nieco wyższym niż przeciętny poziom gimnazjalny jest znany fakt, że Hitler w Niemczech nie doszedłby do władzy gdyby nie poparcie Stalina otwierające drogę do parlamentarnej koalicji. Tak więc nawet i na zachodniej flance rosyjska rewolta miała swoje znaczenie. 
Główną cechą III RP była jest nadal systemowa blokada dostępu do elit ze strony odziedziczonych w spadku po PRL pseudoelit zaciekle broniących swych uprzywilejowanych pozycji. Nie ważne czy jesteś zdolny czy przedsiębiorczy... Jeśli nie wywodzisz się z sitwy – na nic twoje zdolności, zaradność i pracowitość. Na dłużą metę stan nie do zaakceptowania, gdyż doprowadzi każde państwo do krachu lub utrzyma go w stanie systemowego upośledzenia. I o to pewnie chodzi zarówno łże - elitom jak też naszym przyjaciołom zza Odry i Bugu. 
Bliska współpraca Rosji i Niemiec zawsze była i jest dla Polski realnym i prawdziwym zagrożeniem. W stabilnych czasach wystarczyło właśnie tylko, aby „obszar między Odrą a Bugiem pogrążony był w bezustannym chaosie pod kontrolą danych bezpieczniaków, aby wszystko było jak należy. Unijne (niemieckie) elity mogły zatem czekać spokojnie na dalsze wypalenie się „polskiej rewolty” sprzed dwóch niespełna lat najprawdopodobniej zaglądając, że wyłącznie wewnętrzny ferment wystarczy, aby rządy zmierzające do nadania Polsce podmiotowości w końcu się wypaliły. I nagle... przyjeżdża do Polski Prezydent USA, który ma geopolityczny interes w nadaniu naturalnej podmiotowości obszarowi środkowej Europy. Zajęte bowiem rozgrywką z Chinami USA nie może pozwolić sobie aby niemiecko – rosyjski sojusz stał się podmiotem potencjalnej współpracy z Państwem Środka. Od tej wizyty spawy nabrały nagłego przyspieszenia. Posypały się Euro na wywołanie języka buntu, którego tak naprawdę nie trzeba było wywoływać. Frazes o obronie demokracji walce z rodzącym się totalitaryzmem wystarczył aby dla obawiającej się utraty przywilejów nieusuwalnej od czasu PRL grupy zawodowych najemników wizja Majdanu nad Wisłą stała się dość realna. 
Dlatego jestem jak najdalszy od potępienia Prezydenta Andrzeja Dudy za weta ustaw reformujących wymiar sprawiedliwości. Być może nie wszyscy zdają sobie sprawę na ile sytuacja może być poważna. Prezydent wybił z ręki oręż siłom szykującym rebelię. Nie będą one w stanie pociągnąć za sobą otumanionych mas, a bez niemożliwej po wizycie Trumpa zewnętrznej interwencji „polski bunt” nie upadnie przy pomocy sił zewnętrznych. Tych kilka miesięcy na poprawienie prawa to nie tak wiele dla reformy, a bardzo wiele dla przywołania do porządku przez CIA podległych mu niemieckich tajnych służb, które niewątpliwe wraz ze wschodnimi sojusznikami maczają palce w przetaczającej się przez kraj nowej fali protestów. Tak. Niemcy w kwestii działań tajnych nie odzyskały dotychczas pełnej podmiotowości po II Wojnie Światowej. Ten fakt jest nam niewątpliwie na rękę. Niemcom pozostają tylko działania pośrednie, finansowe i pozakulisowe próby oddziaływania. Jest oczywiście prawdopodobne, że PAD dokooptował właśnie do pookrągłostołowego obozu. Śmiem jednak wątpić w tę hipotezę. Prezydent wie z pewnością więcej, a już za chwilę wszystko będzie jasne. Jeśli wszystko pójdzie jak należy kolejnym krokiem reformy państwa winno być wprowadzenie zakazu finansowania organizacji pozarządowych dla działań sprzecznych z bezpieczeństwem Państwa i wzorem Węgier przegonienie za wszelką cenę organizacji globalnej lichwy. Na razie jednak poczekajmy na wyniki wielkiego prezydenckiego testu, po którym wszystko stanie się jasne.